12.36

Saat 12.36 ve her şey günün en parlak saatinde kimsesiz. Seni benden başka kimse anlamasın söyle onlara. Kimseler, hiç kimse, kimsenin. Zamanla iyileşir sandığımız açık yaralar gün geçtikçe sanki için için kanamaya devam ediyor, durmadan fısıldıyor. İnsanoğlu tuhaftır acı çekerken; hüznü bakidir. Oysa terk edilmişlik sadece İsaya ait değil miydi iki namussuz odun parçası  üstünde? Biriken çeyrekler, yarımlar, dolan alacakaranlık, yeni doğan gün vakitleri; hepsinin beli kırık ve boynu bükük. Mevsimler birbirini tazeliyor tıpkı yarım kalan çayına eklenen dem. Buruk bir tat bilirsin. İlkiyle kıyaslandığında acı bir fark.
Büyüyen yeni doğanlar, yeni tomurcuklanmış çiçekler, filizlenen dallar bile tanınmıyor. Ki sen buna meydan okurcasına bir açıyor, bir esiyor, oluk oluk yağıyorsun iliklerime. Nasıl iyileşmek doğanın kanunuysa, doğanın üstünde bir şey bu bilirsin. Kırışık bir çarşaf üstünde sıcak bir ıslaklık gibidir yaşanmışlık.

Ben hala bıraktığın gibiyim gökyyüzü.