Bazen.

Bir şeyler sona ermeden söylemek istedim.İçimdekileri,hissettiklerim,sağır eden sessizliğimi.Demek istediğim söylemeden bitmesinden korkuyorum.Bilmiyorum belki de sadece sonradan 'keşke' demek istemediğim için yapıyorum bunu.
Hani nefes alamayacak duruma gelirsiniz,yemek yerken mide kepenkleri kapatır bir anda,uykuya dalmadan düşlediğim şeyden bahsediyorum hani,anlayın.Demek istediğim şey...Hayır söyleyemem.Çünkü o 3 kelimeyi hayatıma alırsam ve bunu kendime itiraf edersem sonu çok yıkıcı olabilir.Haberin var mı ya da herhangi bir şey hissediyor musun bilmiyorum,hislerim hakkında.Ümit yok.Eğer ümit edersem kaptıracağım kendimi.Belki bir adım atsa ben çekeceğim kendimi ama hayır.Saplantı mı yoksa gerçek mi hala karar veremiyorum.Çaresizliğimin kokusu çok uzaklardan bile duyuluyor.Bir acıma beklemiyorum sizden.Diyorum işte geç olmadan söylemek istedim...Çünkü içimde kaldıkça beni yiyor bu.
'İşte bu kader.' dedim bir çok kez kendime.Belki de sadece tesadüf ile karıştırıyordum kaderi.Bu yüzden bencillik yapamıyorum.Öyle mi?
Her neyse işte söylemek istediğim şeyler bunlar.Rahatlattı mı? Hiç sanmıyorum.
Sadece eskisi gibi olalım istiyorum.

Yani sadece sev beni.