YASAKLI

Bunca zaman yaptığım tek şey izlemek oldu. Nasıl güldüğünü,nasıl sinirlendiğini,nasıl üzüldüğünü belki de senden daha iyi biliyorum. İzledim çünkü bana düşen buydu. Sana dokunmamalıydım, bana seslenmemeliydin, birbirimize ait olmamalıydık. Sadece uzaktan kiralık bir evi izler gibi bakmalıydık birbirimize. Belki de hiç girmemen hayatıma daha iyiydi. Çünkü ben kaybetmeye alışıktım.Çünkü seni bana vermiyor gece. Her gün, her sabah, her saat hatta her dakika. Dolu dolu sen. 

Ve bunca zaman yaptığım tek şey ağlamak oldu. Kazandıklarıma ve kaybettiklerime... Beni yıkıcı bir deprem gibi yok eden gözyaşlarım akmıyor, sanki artçılarıymış gibi ufacık bir sarsıntı da kendimi ele veriyordum. Çünkü ben en ağırlarına alıştım hep. Sanırım daha küçükleri daha yıkıcı oluyor benim için.

 İnsanlar,gözyaşların akarken sadece nedenini merak ediyor. Kimse içindeki duyguların yarısını yüklenmek istemiyor. İnsanlar sadece sonuçlarla ilgileniyor. Diğer kısım onların ilgisini çekmiyor. Ya da bilemiyorum.

Ben tüm duygularımı hep saniyelik yaşadım. Ağlamak,gülmek,sevinmek,üzülmek. Bunların hepsi,benim 1 dakikam ediyor. İnsanlar nasıl bu kadar güçlü olduğumu sual ediyor. Güçlüyüm diyorum. Ben,bana en çok yakışanı seçtim. Çünkü sanırım en çok,gülmeyi sevdim.