Zavallı küçük ruh!

Küçükken her şey daha güzeldi. Kış akşamları, uzun yaz günleri... Her şeyden o kadar uzak aslında her şeye bir o kadar yakın. Sanki hiçbir şey senin olayın değilmiş gibi. Masumiyet.

Güneş içimi ısıtıyor, bütün evren uyanıyor. Yaz!

 Küçükken küçük bir dükkanda annemsiz kalmaktan korkardım. Sanki beni bırakıp,gidecekmiş gibi. Ama şimdi... Şu koca evren bile korkutmuyor gözümü. 
Şöyle bakıyorum da küçükken her şey daha güzeldi. Sokaktan geçen satıcılar, şeker veren amcalar. Artık onlar bile korkutmuyor gözümü. O zamanlar yasak olan şeyler şimdi içimde bir boşluk. 
Bugünlerde bir türlü ayrılamadığım uyku,o zamanlar belki de en büyük düşmanımdı benim. Sanırım,her şey tersine çark ediyor. Belki de sonun başlangıcı bu. Bilemiyorum. Tek bildiğim; küçükken her şey daha güzeldi.