HİÇ

Hiçbir zaman istenen olmadım... İnsanlar benim için derin mücadelelere girmedi hiç. Hiçbir zaman beklenen de olmadım... Birileri saatlerce beklemedi beni pencerede... Ve yine benim için aynı birileri odada bir aşağı bir yukarı dönüp durmadı nerede kaldığımı merak etmekten. 
Hiçbir zaman özlenen de olmadım ben... Bir kişi bile koklamadı yastığımı ya da giysilerimi... Yine ben... Hiç bir zaman sevilen olmadım. Geceleri beni düşünürek uykuya dalan olmadı hiç... Hiçbir zaman birileri ağlamadı benim için... Gözyaşları benim için süzülmedi usul usul yanaklarından...
 Hiçbir zaman seçilen olmadım. Birileri,beni,tercih yapmak için iki şıktan birinin içine bile koymadı... Ah,yine ben! Ben, hiçbir zaman acınan olmadım. Kimseler usulca yaklaşıp,koymadı elini omzuma...


 Kabul etmediler beni hiç. Hiçbir zaman,hiç kimse,hiçlik,hiç...
 Aslında ben bunların hiçbiri olmak istemedim. Denizi sevdim hep! Umudu. Beklemeyi saniye saniye öğrendim. Sonsuza dek(!) Bütün bunlar neden oldu? Ne için oldu? Kime kurban gittim?

Evet kalabalığım. Çok kalabalık. Neden mi? Çünkü ben sadece kendimi sevdim. Çünkü aslında ben; hiçkimseyim...