Soğuk Yürek

Seni sevmek de hataydı, seni beklemek de. Seni düşlemek de hataydı, düşlerin kendisi de. Kısacası, sen hataydın. Elbette bu yüzdendi seni sevmelerim. 
Uzun zaman oldu. Sıcacık bir yüreği balkona çıkartmışcasına soğudun içimde. Soğuktu içim. Sopsoğuk. Çok kısa anlar vardı yüreğimin ısınabildiği. Bu acınası soğuk yüreğim anca sana ulaşabildiğinde ısınıyordu. Beni sevdiğinde ısınıyordu. Hatta tapıyordu ara sıra. Ve hatta ancak o zamanlar atıyordu.
Yine uzun zaman oldu. Oldukça zorladım kendimi. Seni bensiz düşleyebilmek için heyecanlı bir telaş içerisine düştüm. Gözlerini, ellerini, saçlarını hatta kokunu... Hepsini, yalnız düşlemeye çalışıyordum. Teker teker yeniden yaratıyordum seni. Sonra anladım. Ne yaparsam yapayım, gözlerin gözlerimi, ellerin ellerimi arayacaktı. 
Bense inandırmıştım kendimi. Senin ancak benimleyken bir bütün olabileceğine inandırmıştım kendimi!
Daha da uzun zaman oldu. Sonra beni, senin en yüksek yerinden bırakıverdin. Veda edebilmiş miydik birbirimize? Hatırlamıyorum. Hatırlayabildiğim tek şey, ölmeyi bekleyen birinin son arzusu gibi, seni bir kez daha yaşayabilmeyi arzuladığımdı. O sıralar soru sormanın en yaralayıcı şey olduğu öylesine yabancı öylesine uzaktı ki bana, bunları öğrendiğimde de senin en kuytu yerinden kovuldum.

Şimdilerde ise kendimi, içimde yanan sen alevinin bir gün sönüvereceğine inandırmaya çalışıyorum. İnanmalısın.